Op 5 juni 2013 ben ik op de motor gestapt om een reis te maken over de 3200 kilometer lange Oregon Trail, de migratieroute die duizenden Amerikanen vóór mij halverwege de negentiende eeuw maakten op weg naar een nieuwe toekomst in het verre en onbekende Oregon. En hoewel het voor mij relatief veilig en makkelijk was om per motor dwars door de VS te rijden, was het voor deze mensen ongelooflijk moedig om aan deze vaak levensveranderende reis te beginnen.

Mijn eigen reis is voortgekomen uit een verlangen meer te zien deze trail, en van een deel van Amerika waar ik altijd door gefascineerd ben geweest. Ik wilde de route opnieuw zien en beleven, liefst zo nauwkeurig mogelijk en vanaf mijn favoriete vervoermiddel: de motor. Daarnaast zou het voor mij ook een test zijn. Zou ik in staat blijken om een maand lang alleen op reis te gaan, me alleen te redden, dwars door een gebied dat in die tijd nog betiteld werd als ‘The Great American Desert’…?

Als je benieuwd bent geworden of dat gelukt is, en als je wil weten hoe ik de reis ervaren heb, lees dan hier het verslag van deze reis.

Veel plezier!

Het is alweer twee weken geleden dat ik, na het het bereiken van het eindpunt van de reis in Portland, op de motor terug naar Boulder reed. Na 1900 kilometer in drie lange, hete dagen rijden ben ik weer thuis bij Anne, en heb ik alles wat ik de afgelopen maand heb meegemaakt een beetje kunnen laten bezinken.
Als ik de reis heel kort zou moeten samenvatten, zou ik grijpen naar woorden als ‘fantastisch’, en ‘zeer de moeite waard’, en daar zou niets van gelogen zijn. Maar de reis had meer lagen, en ik zou de ervaring te kort doen als ik het bij een paar woorden zou laten.

Het is vreselijk moeilijk om onbevooroordeeld op reis te gaan. Er ontstaan ongewild ideeën over wat je onderweg zal beleven en aantreffen, en hoewel ik mijn best heb gedaan deze ideeën zo veel mogelijk te onderdrukken, kwamen ze toch vaak onaangekondigd mijn gedachten binnen. Soms zag ik mezelf tevergeefs een band proberen te wisselen in de woestijn, of liften om bij de dichtsbijzijnde, honderd kilometer ver verwijderde motorzaak te komen. Waarna ik dan vervolgens een week in een afgetrapt maar veel te duur motel vol kakkerlakken zou moeten wachten op een nieuw motoronderdeel. Ik zag mezelf zonder benzine gestrand in de meest desolate omgeving, waar ik me moest verdedigen tegen ratelslangen en ander kruipend gespuis. En in mijn zwartste fantasiën was ik bang van motor en alles beroofd te worden, en te eindigen in een dorp vol rednecks, zonder geld, telefoon, of vervoermiddel.
Het bleek dat deze gedachten vooral gevoed werden door angst voor het onbekende, en het strookte op geen enkel moment met hoe het in werkelijkheid eraan toeging. Benzine was overal goed verkrijgbaar, de mensen waren uitermate vriendelijk en behulpzaam, en met de motor heb ik geen enkel probleem gehad.

Gaandeweg ontstond tijdens de reis het besef dat alle problemen uiteindelijk wel op te lossen zijn. Dat was een prettig gevoel, het gaf een zekere rust en maakte dat ik meer kon genieten van wat ik om me heen zag, in plaats van zorgen te maken over wat er misschien mis zou kunnen gaan.

Deze reis was ontstaan uit een behoefte om op zoek te gaan naar de geschiedenis van honderdduizenden emigranten die halverwege de 19e eeuw dwars door Amerika trokken. Ook daar had ik natuurlijk vooropgezette ideeën over. Ik zag voor me hoe ik gaandeweg helder en tot in detail zou beleven wat deze mensen gezien en ervaren hebben, simpelweg door het rijden van de route van deze enorme trek naar het westen.
Helaas zijn veel van de sporen die onderweg hoopte te zien in de loop der tijd verloren gegaan. Het land waardoor ik reisde is een modern land, weliswaar trots en zuinig op zijn erfenis, maar ook continue in beweging en ontwikkeling en dat had overduidelijk zijn weerslag op wat ik van de Oregon Trail gezien en ervaren heb; bomen die geplant zijn, prairie die bewerkt is voor landbouw, wegen die aangelegd zijn, en fabrieken en huizen die gebouwd zijn. Een van de meest typische voorbeelden van deze ‘verloedering’ van de trail was het graf van een emigrant, ooit gelegen op de verlaten prairie, nu tussen het kaalgevreten gras met een paar distels, onbereikbaar door het prikkeldraad van een ranch, en met uitzicht op een hypermoderne electriciteitscentrale. Het land is niet stil blijven staan de afgelopen 150 jaar, en dat kwam in veel gevallen de beleving van de geschiedenis niet ten goede.

Hoewel het landschap in sommige opzichten sterk veranderd is door menselijk ingrijpen, is het klimaat dat niet. Nog steeds kan het het gruwelijk heet zijn in de Nebraska en Wyoming, Idaho en het oosten van Oregon, en hoewel de wegen aanzienlijk verbeterd zijn, is het er nog steeds heel erg stoffig, waait de wind nog even hard, en moet de tijd nog komen dat een flinke storm zich door mensen laat verjagen. Dat heeft me een goed gevoel gegeven voor wat de emigranten indertijd doorgemaakt hebben.

De afstanden zijn uiteraard ook niet veranderd, en verscheidene keren heb ik me, terwijl ik met een vaartje van zo’n 80 kilometer per uur over een goed geasfalteerde weg door de uitgestrekte droogte reed, gerealiseerd dat de afstand die ik in een uur aflegde, de emigranten gemiddeld zo’n drie dagen kostte. En na een paar uur reizen in de junihitte, wachtte mij een koele winkel naast een tankstation waar ik alles kon kopen wat ik die dag nodig had, een luxe die voor de mensen indertijd absoluut ongekend was.

Van het landschap had ik meer afwisseling verwacht, meer spectaculaire vergezichten waarschijnlijk. Maar hoe had ik gedacht indrukwekkende bergpassen te zien, met mooie kronkelweggetjes die een motorrijder doen watertanden, op een route waar steeds de meest vlakke en toegankelijke weg gekozen werd? Voor de reizigers was het al zwaar genoeg. Deze mensen waren niet op zoek naar een spectaculair toeristen-landschap, ze wilden op een dag zoveel mogelijk afstand afleggen. Een misrekening van mijn kant, wat niet wegneemt dat ik ook meer dan genoeg mooie dingen gezien heb onderweg.

Dan was er natuurlijk nog de met angst en beven geanticipeerde offroad-uitdagingen. Toen ik op de kaart en op Google maps de route aan het uitzetten was, was het moeilijk te weten wat me te wachten stond. Van boven kun je niet zien wat de staat van een weg is, en op een kaart is het onmogelijk te zien hoeveel regen er de afgelopen dagen gevallen is. Soms werd er in de gidsen die ik las duidelijk gewaarschuwd voor ontoegankelijke wegen, of werd er aangeraden in een bepaald jaargetijde ergens weg te blijven. Maar over het algemeen moest ik het zelf maar ondervinden en eerlijk gezegd is het me heel erg meegevallen. De offroad wegen in de VS zijn doorgaans allemaal goed begaanbare gravelwegen, de ene wat beter dan ander, maar met wat oefening allemaal prima te berijden. Ik kwam op prachtige plekken, en ik heb de beste herinneringen aan het ruige, vrijwel onbewoonde land dat ik dan om me heen zag.
Slechts éénmaal heb ik mezelf serieus in de nesten gewerkt toen een pad, dat op de kaart uitzag als een duidelijke weg, langzaam veranderde in een koeienpaadje, en vervolgens in een mul zandpad.
Verder was de oude Barlow Road in Oregon in een staat niet veel beter dan waar de emigranten ‘m hadden achtergelaten, en vormde voor mij af en toe een serieuze uitdaging. Het grootste deel van de deze weg heb ik zonder veel problemen kunnen rijden, maar het laatste stuk door de bossen van Mount Hood echter werd te technisch voor mij en heb ik uit veiligheidsoverwegingen (alleen, geen mens in de buurt, te zware motor, te veel gehecht aan waardevolle spullen als computer en camera), besloten over te slaan. Een moeilijke beslissing, en het voelde een beetje als een nederlaag, maar waarschijnlijk was het de enige juiste (zo houd ik me dan maar voor).

Over de mensen, die een land uiteindelijk maken en bepalen, niets dan goed. Ontelbare personen die vroegen waar ik vandaan kwam, waar ik heen ging, die oprechte interesse toonden. Ze waren onder de indruk van mijn voornemen, mijn reis. Ze hielpen me als ik iets nodig had, en deden alle moeite om me goed advies te geven en wensten me tenslotte oprecht een goede en veilige reis toe. Niemand die me voor gek verklaarde, en hoewel sommigen openlijk toegaven dat ze het zelf niet zouden durven, was er vooral begrip, met af en toe een confessie dat ze het zelf ook altijd al zo’n reis hadden willen maken. Ik moedigde ze altijd aan om te gaan.
Naar mijn idee is er in de geest van de Amerikanen in het westen heel wat van de vastberadenheid van de emigranten blijven hangen, en is er de afgelopen 150 jaar in die zin weinig veranderd; heel veel mensen reizen nog steeds het hele land door, op weg naar een plek die beter, mooier of veiliger is, of dat nu voor werk of voor plezier is. Van de mensen die ik gesproken heb, waren er slechts één of twee die nog in het zelfde stadje woonden als waarin ze geboren waren, maar zij waren beslist de uitzondering op de regel. Het reizen zit de Amerikanen duidelijk in het bloed, en in veel opzichten is het denk ik nog steeds een nomadisch volk.

Al de elementen die ik hier noem hebben de reis gemaakt voor wat hij was; de geschiedenis opsporen en ondervinden, de mensen ontmoeten, de uitdagingen en teleurstellingen aangaan en overkomen, en vooral; het genieten van de prachtige dingen die je onderweg tegenkomt, verwacht of onverwacht.

Ik heb mezelf een uitdaging gesteld, en ik ben geslaagd in wat ik wilde bereiken, Dat geeft een gevoel van voldoening en ook wel een beetje trots, en maakt dat ik me sterker voel in wie ik ben en in wat ik mezelf als volgende doel stel.

En een maand verstoken van luxe en gezelschap maakt je vooral bewust van de dingen die je hebt en die van onschatbare waarde zijn; vrienden die je steunen in wat je doet, een goede gezondheid, maar vooral; een thuis om weer naar terug te komen.

Het is gelukt; 5907 kilometer op mijn brommertje; ik heb het einde van de trail gehaald.

Het was een geweldige ervaring, en al waren het geen spectaculaire of baanbrekende dingen die ik heb meegemaakt, het was voor mij de moeite meer dan waard.

Bedankt iedereen die me geholpen heeft dit project te realiseren, en bedankt voor alle positieve en stimulerende reacties die ik onderweg gekregen heb!

In het najaar van 1845 is Sam Barlow in het haventje in de monding van de Chenoweth Creek, vlakbij het huidige stadje The Dalles, en hij overziet de bedrijvigheid van de mensen die daar bezig zijn een vlot te bouwen voor het laatste stuk van de Oregon Trail; de tocht over de rivier. De wielen worden van de wagens gehaald en onder de bak geplaatst, die de rest van de reis als onderkomen op het vlot dient. De meeste dieren worden verkocht om de overtocht te kunnen betalen.
Sam Barlow heeft andere plannen. Hij wil een weg vinden over land, ten zuiden van Mount Hood, dwars door de dichte bossen. Hij heeft genoeg verhalen gehoord over mensen die verdronken zijn op de ruige Columbia rivier. Dat gaat hem en zijn familie niet overkomen. Bovendien vindt hij de prijzen die de gevraagd worden voor het leiden van de vlotten over de Columbia schandalig hoog.
Het is inmiddels oktober, en de winter dient zich al aan; nachtvorst, regen, niet iets waar de vermoeide en verzwakte emigranten op zitten te wachten. Maar ze moeten toch door. Na een paar dagen voegt het gezelschap van Joel Palmer zich bij de groep van Barlow, en samen beginnen ze met het uitzetten van de weg.

Het lukt de twee mannen uiteindelijk niet hun route door de bossen af te krijgen voordat de winter invalt. Onderweg maken ze een ‘cache’, een plek waar ze hun spullen opslaan, en laten één vrijwilliger, William Berry, achter om op de plek te overwinteren en de boel te bewaken. De anderen laden hun belangrijkste spullen op de trekdieren, en vervolgen de tocht naar Oregon City te voet. Het volgende voorjaar komen Barlow en Palmer, samen met genoeg manschappen, terug om de doorgang te voltooien.

Het klinkt alsof er indertijd een weg is aangelegd waar veilig en comfortabel over gereisd kon worden, maar niets is minder waar. Het bleef ruig terrein, met alle gevaren van dien. En het pad, want meer was het niet, is in al die tijd eigenlijk nauwelijks veranderd. Waar op andere plekken de Oregon Trail inmiddels vervangen is door asfalt, zijn grote stukken van deze weg nog zoals ze 150 jaar geleden waren. En dat was soms niet best, weet ik inmiddels uit eigen ervaring.

In het voorjaar en zomer van 1846 werd de weg afgemaakt, en in het najaar van dat zelfde jaar konden de emigranten kiezen of ze over land of over de rivier wilden reizen. Maar wilden ze verder over de weg door de bossen van Mount Hood, dan moesten ze Sam Barlow, de man die zo ontstemd was over het financieel uitbuiten van de emigranten, wel eerst tol betalen.

Op het gravelpad naar boven, precies op het steilste stuk, komt een auto me tegemoet. Ik zie hoe de zwarte wagen langzaam vaart mindert en stopt. Het getinte raampje glijdt open en het hoofd van een blonde vrouw van een jaar of 30 verschijnt in de opening.
‘Who are you?’ vraagt ze resoluut. Ik ben een beetje verward door de aparte vraag.
‘Uh…why do you want to know?’
‘Because you are on private land’
Oh shit, daar heb je het weer. Denk je een leuke weg gevonden te hebben, mag je er helemaal niet in. Het is al de zoveelste keer dat me dit overkomt tijdens deze reis. Meestal hangen er wel drie of vier ‘no trespassing’ borden (met de bijbehorende kogelgaten), maar dit keer heb ik geen bord gezien.
Ik bied netjes mijn excuses aan, en de vrouw helpt me met het bedenken van een alternatief. Ik kan terug naar de snelweg, of ik kan een iets langere route binnendoor nemen. Ze laat het me op de kaart zien, maar waar ze haar vinger houdt, zie ik geen weg. Toch is ze heel stellig, en ze woont hier uiteraard in de buurt. Het lijkt er op dat ze echt weet wat ze zegt. Bovendien is teruggaan iets voor watjes.

Niet lang nadat ik de nieuwe route ingeslagen ben, staat er een bord langs de weg: ‘WARNING – DANGER next 3.4 miles 6% down grade’ Dat brengt me toch wel aan het twijfelen, maar ik heb echt geen zin om het hele stuk weer terug te rijden.
De gravel naar beneden is erg diep, waarschijnlijk van alle auto’s die hier stevig op de rem staan. Af en toe wordt de diepe gravel afgewisseld met stukjes nog dieper gravel. Ik probeer zoveel mogelijk op de motor te remmen, maar dat is niet genoeg, ik moet voorzichtig bijremmen. Af en toe meen ik het voorwiel een klein beetje te voelen schuiven. Alleen op de iets minder steile stukjes durf ik te stoppen voor een foto. En na elke fotosessie is het weer spannend of ik de motor weer aangetrapt krijg. Gelukkig sta ik hier op een flinke helling…

Een half uurtje later rijd ik weer op de vertrouwde ‘blacktop’, en bij het plaatsje Biggs (inwonersaantal in 2010; 22) rijd ik de 40 graden hete canyon uit, recht op de Columbia rivier af. Ik ben op zoek naar de ‘First View Monument’, een gedenkteken dat herinnert aan het feit dat op deze plek de emigranten voor het eerst de machtige Columbia rivier zagen.De rivier die hen uiteindelijk naar hun bestemming zal leiden: de Willamette Valley.
Ik vraag een serveerster waar ik het monument precies kan vinden, maar ze kijkt me glazig aan. ‘Ik woon hier nu 20 jaar, maar daar heb ik nou nog nooit van gehoord!’ roept ze uit. Een kilometer verder vind ik de gedenksteen.

Ten oosten van Baker City ligt het Oregon Trail Interpretive Center, precies op de plek waar de Oregon Trail ooit langs liep. Op dit punt aangekomen hadden de emigranten de hete en droge Hells Canyon achter zich gelaten en ze reden nu langzaam maar zeker de Blue Mountains tegemoet, de laatste grote horde voordat ze de Columbia rivier zouden bereiken. Het moet een fantastisch en tegelijk beangstigend gezicht zijn geweest.
Vandaag de dag zien de besneeuwde toppen van Elkhorn Ridge er nog steeds zo uit als 150 jaar geleden. Vanuit het museum, dat op een heuvel ligt, maak ik een foto van de bergrug. Het witte stipje links onderaan is een emigrantenwagen op ware grootte, bijgenaamd ‘prairie schooner’, die daar in de heuvels is neergezet. Het geeft een idee hoe groot en overweldigend dit land is, en hoe klein en nietig de mensjes waren die er doorheen trokken.

Het dal, doorkruist door de Powder River, is groen van de aardappelplanten, bieten, uien en mais. Koeien en paarden grazen zich rond aan het rijke gras. Net zoals het voor de reizigers naar Oregon moet zijn geweest, is dit vruchtbare dal voor mij ook een welkome afwisseling van de grijs-bruine heuvels vol alsem.
Ik merk dat ik inmiddels een beetje reismoe begin te worden. Ik verbaas me minder over dingen die ik zie, en sta minder open voor een praatje met mensen die ik onderweg ontmoet.
Vanmiddag nog, bij het tankstation, begon een man me uitgebreid te vertellen hoe hij ooit op de motor een roofvogel in volle vlucht had aangereden. Het kostte hem uiteindelijk een deel van zijn arm. Een spannend verhaal, en een paar weken geleden zou ik aan zijn lippen hebben gehangen. Nu hoop ik eigenlijk dat hij zo snel mogelijk weer in zijn auto stapt. Ik wil weer door, verder, en ben vooral gefocust op het einddoel.

Ik kan me goed voorstellen dat het voor de emigranten ook zo moet zijn geweest. Een weg terug was er al lang niet meer, maar het was nog zo ver, en dat wisten ze. Ze waren het reizen moe, maar hadden geen andere keus dan doorgaan.
In een paar uur heb ik vandaag een afstand afgelegd die de emigranten, in deze bergachtige streek, wel een dag of tien gekost moet hebben. Hoe langer ik onderweg ben, hoe meer bewondering -of moet ik zeggen verbazing- ik voel voor de mensen die deze ongelooflijke tocht indertijd ondernomen hebben.

Morgen hoop ik de Columbia rivier te bereiken. We zijn er bijna.

De afgelopen dagen heb ik zoveel mogelijk de rivier de Snake gevolgd. Deze indrukwekkende rivier stroomt nu kalm door Idaho en Oregon, maar in de tijd van de emigranten vormde het een enorme barriere. De rivier is inmiddels op verschillende plekken ingedamd, halverwege de negentiende eeuw was het nog een ruig en ongetemd water. Maar liefst twee keer moesten de overlanders hun hele hebben en houden aan de overkant zien te krijgen; één keer bij Glenn’s Ferry, en één keer bij het oude Fort Boise, in de huidige staat Idaho. Sommigen zagen hier zo tegen op dat ze ervoor kozen om de Snake te blijven volgen aan de zuidzijde, maar dat was vele mijlen om.

Toch was ook het volgen van de rivier geen garantie op drinkwater. Op veel plekken lag het water veel dieper dan het plateau waar de reizigers over heen trokken. Daardoor was het moeilijk, soms zelfs onmogelijk, voor de emigranten om het water te bereiken. Terwijl ze over de hete, droge vlakte liepen, waar amper genoeg gras voor de trekdieren groeide, hoorde ze ver beneden de rivier razen, onbereikbaar voor mens en dier.

De naam van deze rivier is afgeleid van de indianen in deze streek; de Shoshone, door de emigranten ‘Snake’ genoemd, waarschijnlijk omdat ze in hun gebarentaal slangachtige bewegingen met hun handen maakten. De Shoshone, en ook hun bevriende stam de Bannock, waren goede vissers, en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt door de overlanders, die hun dagelijkse dieet van spek en bonen na maanden graag afwisselden met verse zalm.
Hoewel de eerste ontmoetingen met de Shoshone en de Bannock vriendelijk waren, zouden er al snel spanningen ontstaan tussen de blanken en de oorspronkelijke bewoners van deze streek. In de ogen van de emigranten waren deze indianen minderwaardig, zeker als ze te arm waren om paarden te bezitten, en ze werden vaak respectloos behandeld. Het waren echter zeer goede veedieven, en niet zelden telde een emigrant ‘s ochtends een paar paarden minder dan voordat hij naar bed ging.

Deze foto is gemaakt bij Shoshone Falls, of Twin Falls. De emigranten kwamen hier zelden, omdat de trail er niet direct langs liep. Toch wordt deze ‘Niagara van het westen’ veel genoemd in dagboeken; het geraas van de waterval, op wel 10 kilometer afstand van de trail, was duidelijk te horen. Er waren maar weinig emigranten die ook daadwerkelijk een kijkje gingen nemen, want door de verslechterde verhoudingen met de indianen was hier van de trail afgaan inmiddels ronduit gevaarlijk.

Vandaag ben ik door het Fort Hall Indian Reservation gereden, iets ten noorden van Soda Springs, Idaho, waar de Oregon Trail indertijd dwars doorheen liep. Het was onduidelijk of ik er eigenlijk wel mocht komen. In sommige reservaten is het namelijk helemaal niet toegestaan om als niet-bewoner het reservaat te betreden. Gisteren heb ik geprobeerd hierover meer informatie in te winnen bij de Ranger Station in Soda Springs, maar dat was helaas dicht op zondag. Daarna heb ik verschillende wildvreemden lastig gevallen met mijn vraag. Allemaal waren ze even vriendelijk, en allemaal wisten ze me te vertellen dat het geen probleem zou moeten zijn. Ik durfde het dus wel aan. Ik had mijn ‘scalp-beschermer’ op, en als de nood aan de man kwam, zaten er altijd nog twee spiegels op de motor.

De omgeving ten noorden van Soda Springs is ontzettend groen, dankzij de Pontneuf rivier die door het uitgestrekte dal loopt. Overal zag ik bloemen, grasland en heel veel verschillende vogels. Boeren waren druk bezig om het hooi te oogsten, dat in machines tot gigantische groene suikerklonten geperst werd en vervolgens op het land uitgespuugd. Achter de ‘suikerklont-persmachine’ vlogen tientallen meeuwen. Het leek wel of ze achter een vissersboot op zee aan vlogen. Een vreemd gezicht, zo op de groene velden van Idaho.

Indianen heb ik niet gezien op de weg door het reservaat, behalve ééntje dan, in een Fort Hall Indian Reservation-auto. Waarschijnlijk was het een soort tribal ranger; iemand die in de gaten houdt of je wel op de weg blijft, want ‘tresspassing’ is hier verboden. Ik was van plan te stoppen om een praatje te maken, maar precies op dat moment werd mijn aandacht afgeleid door de weg, die door de vuistgrote keien wel een rivierbedding leek. De ‘ranger’ stak vriendelijk zijn hand op, en ik retourneerde zijn groet enthousiast, een impulsieve reactie die ik moest bekopen met een heftig heen en weer zwiepende motor. Maar snel weer twee handjes aan het stuur.

Voordat de emigranten van huis vertrokken, hadden ze al talloze verhalen gehoord en gelezen over die ‘bloeddorstige’ indianen. Verhalen die vaak nog even stevig aangedikt werden door de pers. Reizigers naar Oregon en Californië waren dus erg verrast toen bleek dat de indianen die ze onderweg tegenkwamen eigenlijk vooral vriendelijk waren. Vaak werd er met ze geruild; emigranten kregen huiden, moccasins, of vlees, hiervoor gaven ze messen, naalden, tabak, dekens of kleding.

Tot de jaren 1860 waren er bijzonder weinig confrontaties tussen blanken en indianen. Soms werd er wel eens vee van emigranten gestolen, of kwam het voor dat een groepje indianen ongevraagd een paar dagen met een blanken wagontrain mee trok, iets dat bij de emigranten nogal wat irritatie opriep, vooral als bleek dat de dekens die indianen om droegen, heel wat eetgerei kon verbergen.
Daar stond tegenover dat blanken het wild schoten waar ook indianen van moesten leven, en dat het vee van de overlanders het gras voor de poten van de buffalo’s weg graasden.

Als de emigranten vanaf de jaren 1845 in steeds grotere getale naar het westen trekken, begrijpen de indianen dat hun manier van leven in gevaar komt; de buffalo wordt van de prairie geknald, en verdragen met indianen worden door de blanken met voeten getreden. Langzaam raakt het geduld van de indianen op, en dat resulteert uiteindelijk in de Indian Wars, wanneer de indianen zich op grotere schaal gaan verzetten tegen de blanken. En als de geschiedenis hiervan anders had uitgepakt, had ik vandaag waarschijnlijk door het Fort Hall Emigrant Reservation gereden.